Είμαι Left Liberal και φαίνομαι:" Η μαρξιστική θεωρία μου επιτρέπει να υπάρχω σαν επιχειρηματίας"

Ο Φάνης Κιρκινέζος , κατά δήλωση του είναι ΚΚΕ μλ και επιχειρεί στην Ελλάδα σε μια κλίμακα που δεν είναι του περίπτερου.

Διατυπώνει και τη μαρξιστική θεώρηση του επιχειρείν του.

Και να φανταστείς πως υπάρχουν μερικοί που δυσπιστούν ότι ο Marx και ο Hayek συνυπάρχουν.

Όλο το κείμενο από την εφημερίδα των Συντακτών εδώ

Μια περίτεχνη άσκηση ύφους

Τα κείμενα που ακολουθούν είναι γραμμένα από το ίδιο πρόσωπο.Ο συντάκτης τους έχει αναμφισβήτητες ικανότητες γραφής.Προσαρμόζει το ύφος του λόγου του, τις λέξεις κλειδιά, ανάλογια με την εφημερίδα

Στην Καθημερινή γίνεται μια έκκληση για αναδιάρθωση του ιδιωτικού τομέα, ενώ στην Ελευθεροτυπία καταγγέλεται ο κυνισμός των ελίτ

Πρόκειται για αριστοτεχνική υφολογική διαφορά, αντάξια φιλολογικής έρευνας.

Δεν μπορώ να αποτιμήσω τις επιστημονικές ικανότητες του οικονομολόγου , ζηλεύω όμως την ικανότητα χειρισμού του λόγου

Το πολιτικό μου συμπέρασμα: Όταν  γίνει κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας υπο την σαφή ανοχή της Ανταρσύα , μήν κάνουμε τους ανήξερους....


Διαπραγμάτευση και Ανάπτυξη

 

Για το πολυπόθητο σχέδιο ανάπτυξης

(άρθρο στην Καθημερινή της Κυριακής 17.11.2013)

Τα μνημόνια που υπέγραψε η Ελλάδα περιλαμβάνουν και σχέδιο ανάπτυξης. Η μια του πλευρά είναι η δημοσιονομική σταθεροποίηση, με περικοπές των δημοσίων δαπανών και αύξηση της φορολογίας. Ο στόχος είναι να δημιουργηθεί μεγάλο πρωτογενές πλεόνασμα, ώστε να αποπληρώνεται το χρέος. Η άλλη είναι οι αναπτυξιακές ‘μεταρρυθμίσεις’, με συντριβή των μισθών, ιδιωτικοποιήσεις και απελευθέρωση των αγορών. Η λογική είναι να μειωθεί το κόστος της εργασίας και να συρρικνωθεί το αναποτελεσματικό κράτος, ώστε να γίνει ο ιδιωτικός τομέας ατμομηχανή της ανάπτυξης.

Ο συνδυασμός αποδείχθηκε καταστροφικός, όπως είχαν προβλέψει όσοι παρακολουθούν το ΔΝΤ στις αναπτυσσόμενες χώρες. Το κυνήγι του πρωτογενούς πλεονάσματος δημιούργησε ύφεση, που στην περίπτωση της χώρας μας αποδείχθηκε πρωτοφανής γιατί η δημοσιονομική προσαρμογή ήταν τεράστια και ταχύτατη. Η ύφεση συνέβαλλε στη κατάρρευση των μισθών μέσω της τεράστιας ανεργίας. Έκανε όμως τις άλλες ‘μεταρρυθμίσεις’ πολύ πιο δύσκολες γιατί δημιούργησε περιβάλλον φτώχειας, ανασφάλειας και απογοήτευσης. Τα συμφέροντα που λυμαίνονται την ιδιωτική οικονομία ισχυροποίησαν τη θέση τους, ενώ ο κατεξευτελισμένος δημόσιος τομέας φρόντισε μόνο να αμυνθεί.

Στη σημερινές συνθήκες καταστροφής υπάρχουν δύο πιθανές πηγές ανάπτυξης. Πρώτον, μια εξαγωγική έκρηξη που θα συμπαρασύρει ολόκληρη την οικονομία. Δυστυχώς η πιθανότητα είναι αμελητέα γιατί ο ελληνικός εξαγωγικός τομέας είναι μικρός, η ζήτηση εντός της ΕΕ πάσχει λόγω ύφεσης και το ισχυρό ευρώ περιορίζει τις εξαγωγές εκτός ΕΕ. Δεύτερον, ένα μεγάλο επενδυτικό κύμα που θα αναζωογονήσει τον παραγωγικό ιστό. Και αυτή η πιθανότητα είναι εξαιρετικά μικρή. Οι εγχώριες επενδύσεις δύσκολα θα ανακάμψουν δυναμικά, αφού τα επιτόκια δανεισμού παραμένουν πολύ υψηλά εντός ΟΝΕ. Οι ξένες επενδύσεις δεν έλκονται μόνο από τους χαμηλούς μισθούς, αλλά απαιτούν ισχυρή εγχώρια αγορά και υποδομές. Τέλος, οι δημόσιες επενδύσεις έχουν συντριβεί λόγω της αυτοκτονικής επιδίωξης πρωτογενούς πλεονάσματος.

Σε άλλες χώρες που πήραν το «φάρμακο» του ΔΝΤ η σωτηρία συνήθως ερχόταν από την υποτίμηση του νομίσματος που έφερνε την ανάκαμψη. Μπορούσαν έτσι σταδιακά να απαλλαγούν από τη στοργική φροντίδα των συναδέλφων του κ. Τόμσεν. Δυστυχώς στην περίπτωση της Ελλάδας αυτό είναι αδύνατον λόγω ΟΝΕ. Τα πράγματα δεν θα αλλάξουν ουσιαστικά ούτε μετά το τυπικό τέλος των μνημονίων, αφού η βασική αναπτυξιακή λογική τους είναι πλέον αυστηρά εγγεγραμμένη στο θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ και της ΟΝΕ. Συνεπώς η εκτίμηση του ΔΝΤ ότι ο μέσος ρυθμός ανάπτυξης θα είναι περίπου 2,5% μέχρι το 2020 και μετά θα πέσει, δε στερείται λογικής. Αν όντως έτσι βαδίσουμε, η χώρα είναι καταδικασμένη.

Υπάρχει εναλλακτική πορεία; Βεβαίως υπάρχει, αρκεί να ξεκινήσει κανείς από την παραδοχή ότι το σημερινό σχέδιο είναι παντελώς αποτυχημένο. Βραχυπρόθεσμα θα πρέπει να απαλλαγεί η Ελλάδα από την ασφυκτικά περιοριστική δημοσιονομική πολιτική που γεννάει ύφεση. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να μειωθεί γενναία το χρέος, απελευθερώνοντας παράλληλα πόρους για ανάπτυξη. Θα πρέπει επίσης να αλλάξει η νομισματική και πιστωτική πολιτική, ώστε να ευνοηθεί ο παραγωγικός τομέας. Το μίγμα πολιτικής που χρειάζεται η χώρα πρέπει να έχει κύριο στόχο τη μείωση της ανεργίας και άρα την τόνωση της ζήτησης και της παραγωγής. Άμεσο βήμα πρέπει είναι η προστασία της εργασίας με επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, αύξηση του ελάχιστου μισθού και δημόσια προγράμματα για την απορρόφηση των ανέργων.

Στη βάση αυτή μπορεί να διαμορφωθεί μεσοπρόθεσμο αναπτυξιακό σχέδιο, μακριά από το ανούσιο δίπολο ‘κράτος κακό – αγορά καλή’. Ο ελληνικός ιδιωτικός τομέας χρειάζεται εκ βάθρων αλλαγή, με απάλειψη των μονοπωλιακών καταστάσεων και δραστικό περιορισμό της ισχύος του μεγάλου κεφαλαίου. Οι ιδιωτικές τράπεζες έχουν αποτύχει και επιζούν μόνο χάρη στον υπέρογκο δανεισμό του ελληνικού λαού, ενώ κρατούν τις πιστώσεις περιορισμένες και σημειώνουν υψηλή κερδοφορία. Παράλληλα ο δημόσιος τομέας χρειάζεται πραγματική αναδιάρθρωση και όχι τη σημερινή οπισθοδρόμηση. Χωρίς αποτελεσματικό κράτος με συστηματικό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, δεν υπάρχει δυναμική ανάπτυξη.

Αν υπάρξουν τέτοιες αλλαγές, η Ελλάδα μπορεί να μπει σε ενάρετη αναπτυξιακή πορεία, προκρίνοντας τις διεθνώς ‘εμπορεύσιμες’ δραστηριότητες και μειώνοντας τις ‘μη εμπορεύσιμες’, ώστε να βελτιώσει τη θέση της στην παγκόσμια οικονομία. Έπεται ότι θα πρέπει να πάψει να ρίχνει το βάρος στον τομέα των υπηρεσιών που δεν ευνοούν ούτε την παραγωγικότητα, ούτε την ανταγωνιστικότητα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η λύση είναι ο πρωτογενής τομέας, αν και η γεωργία χρειάζεται ενίσχυση.

Η ανάπτυξη θα πατήσει απαρέγκλιτα στο δευτερογενή τομέα γιατί χωρίς βιομηχανική παραγωγή δεν έχουμε μέλλον. Το σχέδιο ανάπτυξης θα πρέπει να έχει όραμα και να εστιάζει σε δευτερογενείς δραστηριότητες με προοπτική. Γιατί να μη δοθεί, για παράδειγμα, έμφαση στον τομέα των νέων τεχνολογιών; Η Ελλάδα έχει άριστο εργατικό δυναμικό, εκπαιδευμένο και στο εξωτερικό με οικογενειακές θυσίες, ενώ ήδη διαθέτει σημαντική υποδομή. Τι μας χρειάζεται το αναπτυξιακό σχέδιο, αν δεν είναι φιλόδοξο;

Αβίαστα προκύπτει το συμπέρασμα ότι η ανάπτυξη δεν θα έρθει χωρίς βαθιά κοινωνική και πολιτική αλλαγή, ούτε όσο η χώρα αποδέχεται το άτεγκτο πλαίσιο ΕΕ και ΟΝΕ. Όσοι παρακολουθούν τα πράγματα με ψύχραιμο μάτι καταλαβαίνουν ότι η σημερινή κατάσταση δε μπορεί να συνεχιστεί για πολύ. Πλησιάζει το σημείο μηδέν που θα φέρει άλλη πορεία.

Καβγάς χωρίς στόχο και στρατηγική

(άρθρο στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 17.11.2013)

Τι ακριβώς διαπραγματεύεται η κυβέρνηση με την τρόικα; Η Ελλάδα έχει ειλημμένη υποχρέωση να δημιουργήσει πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 1,5% του ΑΕΠ το 2014, καθ’ οδόν προς το τεράστιο πλεόνασμα του 4,5% το 2016. Έχει επίσης υπογράψει μέτρα για το ασφαλιστικό, τους δημόσιους υπάλληλους, κλπ., που δεν έχουν ακόμη εκτελεστεί. Για να επιτευχθεί ο στόχος του 1,5% η κυβέρνηση θα πρέπει να εφαρμόσει όσα έχει ήδη δεχθεί, αλλά και να προτείνει νέα μέτρα για το 2014. Που ακριβώς βρίσκεται η ανελαστικότητα και ο δογματισμός της τρόικας, για τον οποίο τόσοι όψιμοι πολέμιοι των μνημονίων ωρύονται στα ΜΜΕ;

Μήπως στο ότι δε δέχεται την εκτίμηση του κ. Στουρνάρα ότι μας λείπουν ‘μόνο’ 500εκ για του χρόνου, ενώ η ίδια εκτιμά ότι το ποσό θα κυμανθεί ίσως και πάνω από 2δις; Θα μου πείτε, μα έχει πέσει τόσο έξω στις προβλέψεις της μέχρι τώρα, γιατί να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας αυτή την εκτίμηση. Για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί απέναντι της έχει τον κ. Στουρνάρα που, αν θυμάστε, στην αρχή του 2013 ήταν 100% σίγουρος ότι το Σεπτέμβριο θα είχαμε μπει στην ανάκαμψη. Ας μην παριστάνουν λοιπόν διάφοροι – ιδίως οι ερευνητές των τραπεζών – τους εγκυρότερους γνώστες της ελληνικής οικονομίας. Δεύτερον και πολύ σημαντικότερο, γιατί η τρόικα πρέπει εγκρίνει την επόμενη δόση που οπωσδήποτε θα χρειαστεί η κυβέρνηση. Αυτός που έχει το πορτοφόλι, έχει βαρύνουσα γνώμη …

Εν ολίγοις, αφού η Ελλάδα παραμένει σε καθεστώς που καθορίζεται από τα μνημόνια, η τρόικα τελικά θα υπερισχύσει, όσο κι αν τα προσωρινά ταμειακά διαθέσιμα που δημιούργησε η αυτοκτονική λιτότητα επιτρέπουν στην κυβέρνηση να εμφανίζεται περίπου ως μαχητής του Ρούπελ. Μάταιοι θα αποδειχθούν οι κόποι του καλού κ. Σταϊκούρα που μήνα με το μήνα ανεβάζει το πρωτογενές πλεόνασμα για να πείσει την τρόικα ότι η Ελλάδα αποτελεί πλέον φαινόμενο δημοσιονομικής διαχείρισης. Ήδη εμφανίστηκαν πιέσεις από τις τράπεζες και άλλους παράγοντες για να πάψει η κωμωδία, να επέλθει μια γρήγορη συμφωνία και να εγκριθεί ο προϋπολογισμός για το 2014.

Η κυβέρνηση επέλεξε να ξεκινήσει έναν καβγά χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο με την τρόικα γιατί τη στιγμή αυτή της βρίσκονται διαθέσιμα στα ταμεία, αλλά κυρίως γιατί τρέμει ακόμη και στην ιδέα νέων μέτρων. Το μέλλον της Ελλάδας δεν θα κριθεί από το αν τα μέτρα για το 2014 είναι αξίας 500εκ, 1δις, η και 2δις. Όσο κι αν είναι το ύψος τους τελικά, η χώρα θα παραμείνει στο ίδιο καταστροφικό πλαίσιο οικονομικής πολιτικής, χωρίς ίχνος δικιάς της στρατηγικής. Ο καβγάς θα είχε περιεχόμενο μόνο αν η κυβέρνηση δήλωνε καθαρά ότι έχει δικό της σχέδιο για τη λιτότητα, το χρέος και την ανάπτυξη. Η στρατηγική όμως έχει χαραχτεί από την τρόικα που, αφού έχει και τα λεφτά, στο τέλος θα υπερισχύσει. Η κυβέρνηση το γνωρίζει, αλλά επιχειρεί να αποκομίσει κάποια πολιτικά οφέλη, ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει αυτό που έρχεται.

Για μια ακόμη φορά, η ελληνική ελίτ εντυπωσιάζει με το μίγμα κυνισμού, θρασύτητας και φόβου που τη χαρακτηρίζει. Η βαθύτατη κρίση που ξέσπασε το 2010 συντάραξε τα κυρίαρχα στρώματα. Σταδιακά όμως ανέκτησαν το βηματισμό τους και φρόντισαν να προσεταιριστούν τον ξένο παράγοντα με τη γνωστή στάση δουλικότητας και διπροσωπίας. Για να λυθεί, υποτίθεται, η κρίση, υιοθετήθηκαν αλλαγές με τεράστιο κόστος για τη μισθωτή εργασία και τους μικρομεσαίους, οι οποίες ελάχιστα άγγιξαν τα ανώτατα στρώματα. Βαφτίστηκαν ‘μεταρρυθμίσεις’, ενώ στην πράξη πρόκειται για τα κυνικότερα μέτρα προώθησης ταξικών συμφερόντων που έχει γνωρίσει η Ελλάδα από τον εμφύλιο και μετά. Η ελληνική ελίτ επιχειρεί μια συντηρητική αναδιάρθρωση που, αν επικρατήσει, θα δημιουργήσει συνθήκες κοινωνικής ασφυξίας και εθνικής υποχώρησης για πολλά χρόνια.

Τα πράγματα βρίσκονται σήμερα σε οριακό σημείο γιατί οι ‘μεταρρυθμίσεις’ έχουν προκαλέσει κοινωνικό όλεθρο, οι προοπτικές ανάπτυξης είναι κάκιστες και ο ξένος παράγοντας απαιτεί την εκτέλεση των συμφωνηθέντων. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι περαιτέρω λιτότητα ίσως αποδειχθεί καταστροφική, κοινωνικά και πολιτικά, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια τη συντηρητική αναδιάρθρωση. Αναγκάζεται έτσι να καταφύγει στο πυροτέχνημα του καβγά με την τρόικα, χωρίς να έχει ανεξάρτητο εθνικό σχέδιο για να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Ο χαμένος δεν θα είναι η τρόικα.

 

Το όνομα του οικονομολόγου -φιλόλογου εδώ

The absolute conspiracy theory:Obama's secret phone call....

Για όσους αρέσκονται σε θεωρίες συνομωσίας το σημερινό απόσπασμα της Καθημερινής είναι για αρχείο.

Υπόμνηση:  ούτε ο Κασιμάτης ούτε η Καθημερινή φημίζονται για αδιαστάυρωτες πληροφορίες,αλλά ποτέ δεν είναι αργά να γίνουν tabloid.

Το απόσπασμα:

Παρέμβαση άνωθεν
Γνωρίζω ότι θα δυσαρεστήσω την πηγή μου, αλλά προέχει η δική σας ενημέρωση. Ξέρετε πώς οδηγηθήκαμε στην πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης; Ο Ομπάμα, που πλέον νιώθει σχετικά ασφαλής με τον Αλέξη, έπειτα από τα ταξίδια του τελευταίου στις ΗΠΑ, τηλεφώνησε στον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ και του ζήτησε, αν μπορεί, να κάνει κάτι να βοηθήσει την κυβέρνηση που τελευταία περνάει ζόρια. Ετσι ο Αλέξης κατέληξε στην απόφαση να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας και η συσπείρωση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας εξασφαλίστηκε. Alexis, you are my man!

Πηγή εδώ

Adam Smith Institute: Ίσως ο Marx να είχε δίκιο, έστω και λίγο

Όταν στο Adam Smith Institute δημοσιεύεται άρθρο με τον τίτλο "Maybe Marx was right, just a little bit" τότε το LLS μάλλον ετελεύτησε.......


Το άρθρο εδώ  και εδώ:


One of the (many) things that Marx was insistent about was that the technology in use by a society determines the social relations in it. Of course, what he meant here was that in a capitalist system the capitalists would screw everyone else while in a system where the workers controlled everything all would be sweetness and light. But there's an interesting paper discussed by Alex Tabarrok here which seems to be saying that there might be at least a smidgeon of a point to what Marxwas saying:

The paper appears on the surface to be affirming the importance of cultural differences and to be agreeing with the kind of literature that stresses the idea of self-interest and individualism as western and contingent. Yet, in fact, the paper is suggesting that at a deeper level so-called cultural differences may not be transmitted down through the generations but instead are learned responses to very particular production techniques. Note that such learned responses may change rapidly as production techniques change and that the sea and lake villages are both unusual in the modern world in relying on just one dominant production technique with few other options for learning.

The basic point being highlighted is that lake fishing is more individualistic than sea fishing and lake fishermen are more willing to compete rather than cooperate than sea fishermen. And as Tabarrok points out that seems to be learnt behaviour. But that does mean that, to some extent at least, that Marx was right in that the technology in use does, at least to some extent, determine the social relations, the degree of competition or cooperation, in a society.

So, if the old philandering sponger off Engels was correct on this then should we listen to the modern leftists who insist that we should all be doing much more cooperating socially and a lot less competing in markets (and we'll leave aside my continual contention that markets are how people cooperate)? No, absolutely not: for what is being stated is that that level of cooperation or competition is emergent from the technologies in use.

That is, we can't directly effect the competition/cooperation model, we can only watch it be influenced by the level of technology that we have available. And if anyone wants to start thinking that we can control the technology there are several million inventors with bright ideas that the patent office would like to introduce you to. So what we end up with is that even if the old boy was correct on this point the wailings of his successors are still wrong. That technology determines the social structure does not mean at all that we can impose a social structure and thus create a technology to support it. Rather, it just means that we're stuck with the social structure enabled by our technology.

Μια διακύρηξη "στο πόδι"

Μόλις μια εβδομάδα μετά τη διακύρηξη των 58 ο Γ.Βούλγαρης κάνει ερμηνευτικές παρατηρήσεις:
Αποκαλύπτεται ότι στους "νεοκομμουνιστές" δεν ανήκει ο Συριζα και μάλλον πρόκειται για παρεξήγηση.

Αναρτήσεις σε ιστολόγια ," στο πόδι" επιτρέπονται, διακυρήξεις που προετοιμάζονται μερικούς μήνες και θέλουν ερμηνεία δεν επιτρέπονται.

Όλη η συνέντευξη εδώ

Το επίμαχο απόσπασμα:


ΕΦ-ΣΥΝ:Γιατί στο κείμενο των «58» χαρακτηρίζετε τον ΣΥΡΙΖΑ «νεοκομμουνιστικό μόρφωμα»; Σας έχουν καταλογίσει ότι δεν τηρείτε ίσες αποστάσεις με την αξιωματική αντιπολίτευση στην παρέμβασή σας, σε αντίθεση με τη Ν.Δ. και τις πολιτικές της...

ΓΒ: Δεν ξέρω πού είδατε τον χαρακτηρισμό «νεοκομμουνιστικό μόρφωμα» για τον ΣΥΡΙΖΑ. Οχι, πάντως, στο κείμενο των «58», απλούστατα γιατί δεν υπάρχει. Αυτό που υπάρχει είναι η οριοθέτηση του τρίτου πόλου με τη φράση «ούτε Δεξιά, ούτε νεοκομμουνιστική αριστερά». Και οι δύο είναι όροι ιδεολογικοί και όχι ονόματα κομμάτων. Επί της ουσίας τώρα. Στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δυνάμεις, περισσότερες είναι αλήθεια στην εκλογική του βάση παρά στο στελεχικό δυναμικό, που κινούνται στο πλαίσιο του δημοκρατικού σοσιαλισμού και του προοδευτικού ευρωπαϊσμού. Η δημιουργία μιας υπολογίσιμης Κεντροαριστεράς θα ενίσχυε αυτές τις δυνάμεις και θα έδινε ειρμό στην επιδίωξη της ηγεσίας Τσίπρα να μετασχηματίσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα εξουσίας. Αλλιώς, η «προσαρμογή» θα έχει τη σφραγίδα του οπορτουνισμού και της προγραμματικής σύγχυσης που προοιωνίζεται μια καταστροφική διακυβέρνηση. Δεν μπορεί π.χ. η προοπτική των συμμαχιών να είναι ο Καμμένος. Πέρα όμως από τον ΣΥΡΙΖΑ, η συγκρότηση ενός ισχυρότερου τρίτου πόλου θα ενισχύσει και τις κεντροδεξιές φιλελεύθερες δυνάμεις στο εσωτερικό τη Ν.Δ. που σήμερα περιθωριοποιούνται λόγω του βάρους της Ακροδεξιάς. Μιλώντας με όρους στρατηγικής, δηλαδή απλώνοντας τη ματιά πέρα από τις έκτακτες εθνικές συνθήκες που γεννά η ανάγκη παραμονής στην ευρωζώνη, η συγκρότηση της δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης αποτελεί την καλύτερη απάντηση στο ενδεχόμενο μιας δεξιάς ηγεμονίας.  

Εκλογικές ευρεσιτεχνίες: Η Πλήρης Ψήφος

Στο "ημέτερο"  Γαλλόφωνο Gauche Liberale δημοσιεύτηκε η επιχειρηματολογία για τη λεγόμενη πλήρη ψήφο.Αυτή διαδικασία περιλαμβάνει την αρνητική ψήφο. Ετσι ψηφίζεις υπερ και κατά κομμάτων.Τα μαθηματικά της ανάρτησης φαίνεται να "βγαίνουν" και η πληρης ψήφος έχει λογικά αποτελέσματα πάντα.

Για τους Γαλλομαθείς η πλήρης ανάλυση με σχόλια εδώ και εδώ:

S'inspirant de la méthode du "bulletin de salaire complet", le "bulletin de vote complet" consiste à révéler une réalité cachée, Il s'agit ici d'attirer l'attention, non plus sur le niveau et l'opacité des charges salariales, mais sur la représentativité réelle des femmes et hommes politiques au regard des pouvoirs dont ils disposent.

Nos "élus" (comme ils se dénomment eux-mêmes sans rire) sont en effet placés sur un piédestal. Propulsés au statut de représentants du peuple (nous), ils prennent des décisions sur des centaines de sujets pour lesquels nous ne leur avons délivré aucun accord. Leur statut les autorise à utiliser la force publique pour imposer des lois et des règlements an nom d'une "volonté générale" qu'ils sont supposés incarner. Ils légifèrent sur tout, restreignant chaque jour un peu plus notre liberté individuelle. Ils n'ont aucune limite naturelle puisque leur mandat se déroule sans contrôle et qu'ils ne seront jamais tenus pour responsables de leurs erreurs.
Malgré tout cela et en dépit de la défiance dont ils font de plus en plus l'objet, ces femmes et ces hommes politiques continuent de bénéficier de "scores" électoraux dont ils se vantent et qui leur servent à asseoir leur pouvoir.

En effet le bipartisme et le système électoral leur permettent d'engranger toutes les voix de ceux qui ne veulent pas que le camp opposé l'emporte. Ainsi, nos élus comptabilisent comme une adhésion à leurs programmes et à leurs actions le vote de tous ceux qui les trouvent seulement un peu moins nuisibles que leurs adversaires et qui de ce fait, vont faire l'effort de se déplacer dans l'isoloir. Dans la logique électorale qui est la notre, la classe politique peut donc devenir de plus en plus incompétente et avoir des résultats de plus en plus désastreux sans que cela soit le moins du monde sanctionné par les urnes. A la limite plus deux hommes politiques sont perçus comme potentiellement catastrophiques par l'opinion, et plus les électeurs se mobiliseront pour faire barrage à l'un ou à l'autre. Bien entendu les deux hommes politiques en question profiteront de cette mobilisation pour conforter leur autorité et leur emprise sur leurs administrés.

Quel est l'ampleur de ce phénomène et de combien de votes positifs disposent réellement nos élus ? Voilà ce que le bulletin de vote complet se propose de révéler.

Si l'on veut comptabiliser le vote de rejet, il suffit que ce choix soitexprimable. Dans le vote complet on peut donc voter pour le candidat de son choix ou bien contre le candidat que l'on trouve particulièrement nuisible ou dangereux. On ne dispose toujours que d'une seule voix, il faut donc choisir entre adhérer au programme de quelqu'un ou bien faire barrage à un autre. Prenons le cas le plus simple, celui où il n'y a que deux candidats A et B. C'est le cas du deuxième tour des élections présidentielles mais aussi celui, du deuxième tour de nombreuses élections où, par la voie des alliances et des désistements il ne reste bien souvent que deux candidats ou listes en présence.
Le vote complet permet de voter une seule fois avec 4 possibilités, plus le vote blanc.
1) pour A
2) pour B
3) contre A (cela fait perdre une voix à A)
4) contre B (cela fait perdre une voix à B)
5) vote blanc
Voter pour A ou contre B donne exactement le même résultat pour la détermination du résultat final.
En revanche, il devient possible de mesurer le véritable taux d'adhésion dont bénéficie un élu.

Par exemple imaginons que 1000 électeurs soient inscrits sur les listes électorales
Les résultats de l'élection avec la méthode traditionnelle sont :
Inscrits : 1000
Abstentions : 380
Votants : 620
Blancs ou nuls : 16
Exprimés : 604
Candidat A : 255 voix
Candidat B : 349 voix

Le candidat B peut se targuer d'avoir été élu avec 57,8% des suffrages exprimés. Mais en réalité il a été élu avec 34,9% des inscrits - c'est déjà faible - moins le pourcentage de ceux qui ont voté pour lui pour ne pas voir le candidat A arriver au pouvoir qui est complètement invisible dans une élection traditionnelle.
A noter que dans le système électoral actuel, une partie des abstentions sont en fait des votes blancs et que les nuls sont en grande majorité l'expression d'un rejet des deux candidats.
Les proportions ci-dessus ont été établies sur la base de résultats réels du deuxième tour de l'élection législative de 2012.

Cherchons maintenant ce qui se serait passé avec le vote complet.

Le nombre d'inscrit est inchangé. Les abstentions baissent. En effet la possibilité d'enlever une voix à un candidat attire vers les urnes des abstentionnistes. Nous supposons qu'ils sont 60. De plus, nous supposons que 10 votes blancs ou nuls se retrouvent également attirés par la possibilité du vote négatif. Cela fait donc 70 personnes qui vont voter négativement (sinon elles auraient été voter dans le mode de scrutin précédent). Ces voix négatives vont se répartir en proportion des scores du candidat adverse. On peut penser que 57,8 % des 70 convertis, soit 40 personnes, étaient plutôt partisans de B, sans aller jusqu'à voter pour lui dans l'ancien système. Ceux-là vont donc voter contre A dans le nouveau système, et le restant des 70, soit 30 personnes, vont voter contre B.
Par ailleurs nous supposons que 20% de ceux qui ont voté pour A ou B l'ont fait pour barrer la route à leurs adversaires. Avec le vote complet, ces 20% préfèrent enlever une voix au candidat adverse. 20% de 255 voix cela fait 51 votes contre B et 20% de 349 voix cela fait 70 votes contre A.

Inscrits : 1000
Abstentions : 320
Votants : 680
Blancs : 5
Nuls : 1
Exprimés : 674
Candidat A : 204 (255 -51)
Contre le candidat A : 110 (40 + 70)
Candidat B : 279 (349 -70)
Contre le candidat B : 81 (30 + 51)

Le candidat A obtient : 204 -110 = 94 voix
Le candidat B obtient : 279 -81 = 198 voix.
Le candidat B est donc élu avec 198 x 100 / 674 = 29,3 % des suffrages exprimés et 19,8 % des inscrits. Ces pourcentages expriment, bien mieux que ceux du scrutin actuel la représentativité de nos élus et seraient (peut-être) de nature à dégonfler leur ego.

Pour les élections à candidats ou listes multiples, le principe est exactement le même : chaque électeur ne dispose toujours que d'un seul droit de vote et peut donner ou bien retirer une voix à l'un des prétendants. Dans ce cas les effets seraient plus complexes. Les votes positifs seraient proportionnellement plus nombreux que lors d'un deuxième tour puisque l'offre est plus diversifiée. Les votes négatifs se porteraient seulement sur les postulants jugés dangereux, au prorata de leur influence. Les petits partis inconnus, même jugés nuisibles par une majorité de l'opinion, ne devraient pas souffrir du vote complet en raison de leurs faibles chances de remporter l'élection. Qui voudra utiliser sa voix pour barrer la route à un parti qui n'a aucune chance d'avoir des élus ? En revanche un parti comme le front national qui se plaint continuellement de sa faible représentation nationale pourrait avoir des surprises si le vote complet était établi.

Il va de soi que le vote complet, n'a absolument aucune chance d'être instauré. Les dirigistes n'ont aucune raison d'adopter un système qui mesure leur représentativité réelle. En revanche le dispositif du vote complet est facilement utilisable dans un sondage politique. Les coûts d'un sondage d'opinion sur un panel représentatif de 1000 personnes n'est pas prohibitif. Les instituts de sondage facturent à la question et on peut bénéficier de tarifs attractifs lorsque les questions sont groupées dans ce que les spécialistes appellent un "omnibus".

On pourrait ainsi avec quelques questions et un minimum d'explications, recréer les conditions du vote complet et révéler au public la représentativité réelle du pouvoir politique. Exemple :

Si la loi électorale vous donnait la possibilité d'utiliser votre vote pour donner ou retirer une voix à un candidat, comment auriez vous voté lors du deuxième tour des dernières élections présidentielles de 2012 ?

1) vous vous seriez abstenu
2) vous auriez voté blanc
3) vous auriez voté pour François Hollande (adhésion à son programme)
4) vous auriez retiré une voix à Nicolas Sarkozy (revient à voter pour François Hollande sans adhérer à son programme)
5) vous auriez voté pour Nicolas Sarkozy (adhésion à son programme)
6) vous auriez retiré une voix à François Hollande (revient à voter pour Nicolas Sarkozy sans adhérer à son programme)

Et vous, qu'auriez vous voté ?

Οχι στην ποινικοποίηση του πολιτικού blogging.Υπόθεση Omadeon

Μια ακατανόητη υπόθεση εξελίσσεται.
Ο Τ.Φωτόπουλος έχει κινήσει μια ποινική διαδικασία κατά του blogger Omadeon.Το πρόσχημα είναι ότι ο Omadeon "συκοφαντεί ανώνυμα" ενώ είναι γνωστό το στυλ του συγκεκριμμένου blogger.Το στυλ αυτό δεν με αντιπροσωπεύει καθόλου , αλλά ο Omadeon δεν είναι ανώνυμος όταν θέλει.Παρακολούθησα την ουσία της διαμάχης και το μόνο που είδα είναι πολιτική διαμάχη με ιδιόρρυθμη οξύτητα, όχι προσωπική διαβολή .Ε όχι και  ποινική δίωξη....

Περισσότερα εδώ